Categories
Αλληλεγγύη Κείμενα Μετανάστες

Απέναντι στη βαρβαρότητα της εξουσίας, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης, αλληλεγγύη!

επικαιροποίηση προηγούμενου κειμένου του σχήματος

Απέναντι στη βαρβαρότητα της εξουσίας, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης, αλληλεγγύη!

Ήταν ζήτημα χρόνου και μεθόδευσης: από τον εορταστικά στολισμένο σταθμό του Μονάχου που υποδεχόταν το προηγούμενο καλοκαίρι τους πρόσφυγες με το σύνθημα «Καλώς ήρθατε», η «πολιτισμένη» Ευρώπη της ολιγαρχίας, του νεοφιλελευθερισμού, της οικονομικής δικτατορίας και των απο-φασιστικών γραφειοκρατών αποκάλυψε σταδιακά το πραγματικό της πρόσωπο. Ο μεγαλόστομος «ανθρωπισμός» και η θανατηφόρα υποκρισία της πνίγονται στα καθημερινά ναυάγια του Αιγαίου, στις λάσπες της Ειδομένης, στους αγκαθωτούς φράχτες των «εσωτερικών» συνόρων, στις παρελάσεις των φασιστών σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, στους βομβαρδισμούς των ευρωπαϊκών «μεγάλων δυνάμεων» σε εμπόλεμες χώρες.

Ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε αποσκοπεί να κρατήσει μακριά από την ευρωπαϊκή ψευδοευδαιμονία τους «παρείσακτους» και να κατασκευάσει βαλκανικά ή περιφερειακά «γκέτο», ανάλογα με αυτά που εδώ και δεκαετίες έχει δημιουργήσει επί πληρωμή σε χώρες όπως η Λιβύη, η Αλγερία ή το Μαρόκο. Διακρίνει κυνηγημένους ανθρώπους σε «επιλέξιμους πρόσφυγες» και «απελάσιμους οικονομικούς μετανάστες», με σαφώς κοινωνικά-ταξικά κριτήρια επαγγελματικής ικανότητας, μορφωτικού επιπέδου και θρησκεύματος. Στρατιωτικοποιεί τα σύνορα στη Μεσόγειο, στέλνει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, ενισχύει την χωροφυλακή της Frontex και σχεδιάζει τη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών που θα πετούν πάνω από την ήπειρο για να ελέγχουν τις ακτές της Μεσογείου. Εγκλωβίζει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στα κατά τόπους σύνορα. Δημιουργεί «σημεία διαλογής»-προσωρινά στρατόπεδα συγκέντρωσης (hot spots) διωκόμενων από τους πολέμους και τη φτώχεια της Αφρικής και της Ασίας και ανακηρύσσει περιοχές σε «ζώνες τράνζιτ», φυλακές υποχρεωτικής παραμονής δηλαδή. Μ’ ένα λόγο, τελειοποιεί την περίφραξη και την απώθηση από ένα φρούριο που χωράει μόνο όσους κρίνει κατάλληλους προς εκμετάλλευση, όσους επιλέξει για να δουλέψουν φθηνά και πειθαρχημένα στις παραγωγικές μηχανές της. Ή μήπως δεν «αντέχει» να τους θρέψει, όταν κάθε Eυρωπαίος πετάει κατά μέσο όρο 250-300 κιλά τρόφιμα το χρόνο; Την ίδια στιγμή που τα δύο ευρώ ημερησίως, με τα οποία επιδοτεί τα βοοειδή, είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των χώρων του «τρίτου» κόσμου. Καπιταλισμός: ένα παρασιτικό σύστημα που συντηρείται και ευημερεί καταστρέφοντας την συλλογική κοινωνική ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε εμπόρευμα και αναζητώντας διαρκώς νέους τρόπους εκμετάλλευσης.

«Η σκοτεινή ήπειρος»

Ένας νεοφιλελεύθερος «αντιρατσισμός» που παζαρεύει ποσοστώσεις ζωής και θανάτου, ένα κοινωνικό και ταξικό ξεσκαρτάρισμα «περισσευούμενων» ανθρώπων: ο μέχρι πρότινος ευπρόσδεκτος «μορφωμένος» Σύρος και ο παντοτινά ανεπιθύμητος «ανειδίκευτος» Αφγανός, Μπαγκλαντέζος ή Πακιστανός, ο «πολιτισμένος χριστιανός» και ο «επικίνδυνος μουσουλμάνος». Ζωές αβίωτες, στα χέρια μιας πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ευρωπαϊκής ελίτ που έρχεται να «διαχειριστεί» τη βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση που η ίδια δημιουργεί με τους πολέμους που διεξάγει στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία. Με την περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική ερήμωση που προκαλούν οι πολυεθνικές εταιρείες της. Με τις πωλήσεις όπλων που διασφαλίζουν τα πετρελαϊκά της συμφέροντα. Με τη στήριξη ολοκληρωτικών καθεστώτων, πολυεθνικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών μαφιών. Με την υποδαύλιση εμφυλίων και καταστροφικών συγκρούσεων. Με την κοστολόγηση -εκτός των μισθών και των συντάξεων-, της ζωής και του θανάτου κατατρεγμένων ανθρώπων. Με τις προαποφασισμένες δολοφονίες-πνιγμούς στους «υγρούς τάφους» των ευρωπαϊκών θαλασσών και τις μαρτυρικές δοκιμασίες στα δύσβατα βουνά.

Η εύκολη «καταγγελία» των «χωρών του Βίζενγκραντ» που κάνουν τη βρώμικη δουλειά για την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς και της ακροδεξιάς Ουγγαρίας που υψώνει φράχτες και στήνει δικαστήρια σε τροχόσπιτα στα σύνορά της, καταδικάζοντας ανθρώπους που «μπαίνουν παράνομα στη χώρα», και η «δημοκρατική» ρητορική περί «δικαιωμάτων» επιχειρούν να κρύψουν την πραγματικότητα: τη βαρβαρότητα των κρατών που αποφασίζουν ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν, είτε μέσα στις χώρες τους είτε στα σύνορα με την «αναπτυγμένη Δύση» είτε στις διαδρομές της απελπισίας και της εκμετάλλευσης μέσα σε βάρκες, σε φορτηγά, με τα πόδια. Για να βρεθούν τελικά αντιμέτωποι, αν επιβιώσουν, με την ξενοφοβική φρενίτιδα που έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μαζικά με διαδηλώσεις, επιθέσεις και εμπρησμούς εναντίον κέντρων υποδοχής μεταναστών στη Γερμανία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Τσεχία και την ταυτόχρονη άνοδο ακροδεξιών, εθνικιστικών και ισλαμοφοβικών κομμάτων και οργανώσεων. Ειδικά η Δανία δεν αρκείται στα παραπάνω: προχωράει ακόμη και στην αρπαγή των τιμαλφών και χρημάτων που καταφέρνουν να διασώσουν οι μετανάστες.

Στη «μαύρη διεθνή» της Ευρώπης, εκτός από την ελληνική «χρυσή αυγή» και την νεοσύστατη «εθνική ενότητα», προστίθενται οι λεπενικοί, οι «καθαροί Φιλανδοί», το γερμανικό pegida, ο ουκρανικός ναζιστικός «δεξιός τομέας», το ναζιστικό κόμμα «η Σλοβακία μας». Τις θεωρίες τους -τον αντισημιτισμό, τον αντιμουσουλμανισμό, τη δαιμονοποίηση των Ρομά- έρχεται να πριμοδοτήσει η πρόσφατη συμφωνία Ε.Ε-Τουρκίας για τη μετανάστευση.

Πρόκειται για μια συμφωνία-«θανάσιμο χτύπημα για το δικαίωμα στο άσυλο», κατά την Διεθνή Αμνηστία, το επισφράγισμα της ποινικοποίησης της μετανάστευσης και του στρατοπεδικού εγκλεισμού. Καταπατώντας την συνθήκη της Γενεύης και το Διεθνές Δίκαιο, η Ευρώπη, μαζί με τη συνέχιση του πολέμου, πληρώνει τις γειτονικές με τη Συρία χώρες (Ιορδανία, Λίβανο, Τουρκία) για να «συγκρατήσουν» ανθρώπους που αντιμετωπίζονται ως «επικίνδυνοι εισβολείς», «μολυσμένοι αλλόθρησκοι», «μεταμφιεσμένοι τζιχαντιστές», «πακέτα προς επιστροφή». Αναγνωρίζει ντε φάκτο ως «ασφαλή χώρα» την Τουρκία, κλείνοντας τα μάτια στα εγκλήματα που διαπράττει η κυβέρνησή της σε βάρος των Κούρδων (μόνο κατά το διάστημα Αυγούστου 2015-Φεβρουαρίου 2016 πάνω από 492 άμαχοι δολοφονήθηκαν στο τουρκικό Κουρδιστάν). Καταγγέλλει υποκριτικά τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων και μετατρέπεται η ίδια στον καθολικό στρατηγικό διακινητή με πολύπλευρα πολιτικά και οικονομικά κέρδη (νέες επενδύσεις και «δημιουργία θέσεων εργασίας» στον κλάδο της βιομηχανίας, των μεταφορών, των κατασκευών, της ασφάλειας, των επιδοτούμενων προγραμμάτων των μκο). Θεσμοθετεί τη λειτουργία των κέντρων κράτησης μεταναστών και των στρατιωτικοποιημένων κέντρων επιλογής υποψηφίων προς μετεγκατάσταση με βάση εθνοτικά κριτήρια. Καθώς όμως η μετεγκατάσταση κάθε Σύριου στην Ευρώπη εξαρτάται από την απέλαση ενός άλλου «παράτυπου μετανάστη» στην Τουρκία, δηλαδή από την ύπαρξη ενός ανθρώπου που έχει ήδη διακινδυνεύσει τη ζωή του για να διασχίσει τα θαλάσσια σύνορα, νομοθετεί ωμά και απερίφραστα το «ο θάνατός σου η ζωή μου». Και από τις αρχές του χρόνου είναι πάνω από 400 οι ζωές που έχουν χαθεί στο Αιγαίο, ενώ συνολικά στη Μεσόγειο, το 2015, περίπου 4.000 άνθρωποι πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τις ευρωπαϊκές ακτές.

Η νεοφιλελεύθερη δεξιά Ε.Ε, όπως εργαλειοποίησε την «κρίση του ευρώ» για να εγκαθιδρύσει παντού την λιτότητα, με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί ως άλλοθι την «προσφυγική κρίση» για να επεκτείνει ένα κάστρο όπου το κεφάλαιο και τα εμπορεύματα κυκλοφορούν ανεμπόδιστα, ενώ οι μετανάστες συνθλίβονται από γραφειοκρατικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς. (Πράγμα που ανάγλυφα αποτυπώνεται στους δύο μεθοριακούς σταθμούς που οδηγούν από τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας στην κεντρική Ευρώπη: στον ένα, στην Ειδομένη, χιλιάδες απελπισμένοι παίζουν την «τύχη» της ζωής τους καθημερινά, ενώ, μόλις 3 χιλιόμετρα πιο μακριά, στους Ευζώνους, οι έχοντες μετακινούνται ανενόχλητα για να τζογάρουν στα καζίνο της γειτονικής χώρας).

Συνθήκες, χαρτιά, σφραγίδες… ρουλέτα με μπίλια το αίμα και την δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο συστηματικός διωγμός των μεταναστών από όλες σχεδόν τις χώρες της Ε.Ε δεν είναι ένα περιστασιακό φαινόμενο ξενοφοβίας και ρατσισμού, αλλά εγγενές στοιχείο του λεγόμενου ευρωπαϊκού πολιτισμού που, μεταξύ των άλλων, γέννησε, μην το ξεχνάμε, δύο παγκόσμιους πολέμους, τον φασισμό, τον ναζισμό, τη δουλεία και την αποικιοκρατία.

Περίφραξη, υποκρισία και κοινωνικός δαρβινισμός

Εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα συρματοπλέγματα σε σύνορα, κέντρα κράτησης, φυλακές, χώρους επιτήρησης, καταγραφής, «φιλοξενίας» κ.λπ. Παντού χάλυβας της ευρωπαϊκής και ελληνικής μεταλλουργίας δηλαδή, για να «επιστρέψουμε» στις ρίζες της Ε.Ε., την «Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα», που ιδρύθηκε το 1952 και σκοπό είχε να θέσει την παραγωγή και εμπορία του άνθρακα και του χάλυβα, δηλαδή των δύο κύριων πρώτων υλών της πολεμικής βιομηχανίας, υπό την κοινή διαχείριση των πρώην εμπολέμων κρατών.

Συρματόπλεγμα στα σύνορα της Ουγγαρίας με την Σερβία και την Κροατία, φράχτης στα σύνορα με την Ρουμανία και την Αυστρία, συρματόπλεγμα στα σύνορα της Σλοβενίας με την Κροατία, φράχτης στα σύνορα της Σερβίας με την Βουλγαρία και την Δημοκρατία της Μακεδονίας, στρατός στα σύνορα του Βελγίου με την Γαλλία, φράχτης στα σύνορα της Βουλγαρίας με την Τουρκία, κοινές στρατιωτικές περιπολίες Ιταλίας και Αλβανίας, ενώ έγερση φραχτών έχουν προαναγγείλει και τα κράτη της Βαλτικής, με τον φόβο ότι θα αποτελέσουν την νέα διαδρομή για τους μετανάστες μετά το κλείσιμο της βαλκανικής οδού, καθώς και η Λετονία και η Εσθονία στα σύνορά τους με την Ρωσία. Και η Ελλάδα, λειτουργώντας ως εμπροσθοφυλακή της Ε.Ε και με τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ, επεκτείνει τον φράχτη του Έβρου, τον πρώτο που υψώθηκε στην Ευρώπη, στα θαλάσσια σύνορά της. Αποτέλεσμα; Πολλαπλασιασμός των πολύνεκρων ναυαγίων στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, όπως ακριβώς συνέβη και με το φράχτη, αφού το ταξίδι την Ευρώπη γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο. Γιατί κανένα μέτρο καταστολής δεν μπορεί να αποτρέψει την προσπάθεια απελπισμένων ανθρώπων να διαφύγουν από τη φρίκη του πολέμου και της φτώχειας.

Οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, στους οποίους δεν αναγνωρίζεται προσφυγική ιδιότητα, δεν έχουν να περιμένουν παρά την απέλαση ή την κράτηση, σε κλειστά στρατόπεδα όπως η Αμυγδαλέζα χτες, η Κόρινθος, το Ελληνικό και οι χώροι διαχωρισμού και ταυτοποίησης εντός των hot spots στα νησιά σήμερα. Εκατοντάδες άνθρωποι από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Ιράν, τις Ινδίες και την Βόρεια Αφρική απελάθηκαν τις τελευταίες μέρες από την Ελλάδα, για να βρεθούν έγκλειστοι σε κανονικές φυλακές στην Τουρκία. Μοναδική «διέξοδος» η υποβολή αιτήματος ασύλου, με εντελώς αβέβαιη έκβαση όμως.

Μια χώρα σε κατάσταση «διαρκούς έκτακτης ανάγκης» που γίνεται τρόπος ύπαρξης του συστήματος και στρατοπεδοποίησης όλων όσων είναι «εκτός τόπου» μέσα σε «ενδιάμεσους τόπους», σε γκετοποιημένους καταυλισμούς, εκτός αστικού ιστού, όποια και αν είναι η ονομασία τους («κέντρα κράτησης», «υποδοχής», «προαναχωρησιακά» κ.λπ.). Γιατί ακόμη και όταν πρόκειται για «ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας», η μαζική διαβίωση μπορεί να προκαλέσει συνθήκες καταυλισμού, απανθρωποποίησης, «διαχείρισης του χώρου, του χρόνου και των αναγκών» από μια εξουσία στρατιωτικού ή αστυνομικού τύπου, που ρυθμίζει τι επιτρέπεται και τι όχι, ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει κ.ά. Επιπλέον, οι στρατοπεδικού τύπου εγκαταστάσεις, τα εγκαταλειμμένα στρατόπεδα που μετατρέπονται σε «κέντρα καταγραφής» ή «μετεγκατάστασης» και η χρησιμοποίηση στρατιωτικών ή αστυνομικών δυνάμεων σε ρόλους συντονισμού της σίτισης, της «υγειονομικής κάλυψης» ή της «φύλαξης, «νομιμοποιούν» κοινωνικά τον στρατό και την αστυνομία ως μηχανισμούς που μπορούν να υποκαθιστούν το καταρρέον «κοινωνικό κράτος» και να διευκολύνουν προσπάθειες χειραγώγησης ή αλλοίωσης των πρακτικών της αλληλεγγύης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναγκαστική «εκκαθάριση» της πλατείας Βικτωρίας από τους μετανάστες μετά από απαίτηση του Καμίνη, ενώ την ίδια στιγμή, σε μια άλλη πλατεία, στο Σύνταγμα, συγκεντρώνονταν, με την υπερπροβολή των μέσων ενημέρωσης, είδη πρώτης ανάγκης για τους ίδιους ανθρώπους.

Κυνισμός και υποκρισία. Όταν οι Έλληνες σε ποσοστό 63% απαντούν ότι η χώρα δεν θα πρέπει να δεχτεί μονιμότερη εγκατάσταση προσφύγων στην Ελλάδα. Τους συμπονούμε, αλλά μακριά από εμάς. Μακριά από τη χώρα, μακριά από τις θάλασσες, μακριά από τις πλατείες, μακριά από τις γειτονιές, μακριά από τους δημόσιους χώρους. Ακόμη και μακριά από τα νεκροταφεία μας, που δεν χωράνε τους πεθαμένους, όπως οι πόλεις μας δεν χωράνε τους ζωντανούς. Και μπορεί η ακροδεξιά ρητορεία να έχει υποχωρήσει προσωρινά, τη θέση της όμως έχει πάρει ένας γενικευμένος λόγος περί «κακόμοιρων προσφύγων» και «παράτυπων μεταναστών». Η Ελλάδα-στρατόπεδο συγκέντρωσης του πρόσφατου παρελθόντος προβάλλεται τώρα ως «κοιτίδα φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης». Και, ω του θαύματος, μη κυβερνητικές οργανώσεις, παγκόσμιοι ανθρωπιστικοί οργανισμοί και μέσα ενημέρωσης ανακάλυψαν «ανθρώπους» που μέχρι τώρα ήταν αόρατοι, κυνηγημένοι ή ανεπιθύμητοι «λαθρομετανάστες».

Παράλληλα όμως, το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι απόπειρες πολιτικών, παπάδων και συστημικών μέσων ενημέρωσης για το ξέπλυμα της ναζιστικής χρυσής αυγής, ιδιαίτερα μετά την αποφυλάκιση του δολοφόνου Ρουπακιά. Παρόλο που ο αρχηγός της ανέλαβε την «πολιτική ευθύνη» για τις δολοφονίες, ομολογώντας ότι το κόμμα του είναι εγκληματική οργάνωση και κλείνοντας το μάτι στους ιδεολόγους ναζιστές, οι ψηφοφόροι δεν πτοήθηκαν, τα φασιστικά στοιχεία άλλωστε δεν έλειπαν ποτέ από την ελληνική κοινωνία: από τον Μεταξά και τους συνεργάτες των ναζί, μέχρι τους παρακρατικούς του εμφυλίου πολέμου και τη χούντα, είτε ενσωματωμένα στη δεξιά παράταξη είτε διάσπαρτα σε άλλα κόμματα. Η δίκη περνάει σχεδόν απαρατήρητη, με προσχηματικές καθυστερήσεις, και η αρχηγική κλίκα κυκλοφορεί ελεύθερη, ενώ στελέχη και συνοδοιπόροι αναδιοργανώνονται προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους και να επανεμφανιστούν με νέο προσωπείο, οι ίδιοι που μέχρι πρότινος δήλωναν: «Δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Τίποτα! Ό,τι κινείται, σφάζεται». Έτσι, τα τάγματα εφόδου, αφού αποσύρθηκαν σ’ ένα βαθμό από τους δρόμους, σταδιακά επανέρχονται, τελευταία και με τον μανδύα του «stop ισλάμ» στον Πειραιά, ενώ τα χίλια πρόσωπα του νεοελληνικού φασισμού βρίσκουν πάντα αφορμές για να φανερωθούν: καταστροφές σε βάρκες με μετανάστες εν πλω στα νησιά, συγκεντρώσεις «αγανακτισμένων» στη Χίο και τη Βέροια, εμπρηστικές επιθέσεις σε υπό διαμόρφωση στρατόπεδο στα Γιαννιτσά, γουρουνοκεφαλές στο Σχιστό και στην Σκύδρα, όργωμα του αεροδιαδρόμου στον Αξιό για να αποτραπεί η δημιουργία χώρου καταυλισμού, κρυψώνα με εκρηκτικά δίπλα στον καταυλισμό του Σχιστού, ολόκληρο οπλοστάσιο χρυσαυγιτών στην Κρήτη.

Η αλληλεγγύη ως πράξη αντίστασης

Ο φασισμός ή ο ρατσισμός έχει πολλές εκφράσεις. Υπάρχει στους δρόμους και στο ίντερνετ, κάποιες φορές είναι ηχηρός, άλλες ανείπωτος. Άλλοτε σωπαίνει μπροστά στην πείνα του μετανάστη στην πλατεία Βικτωρίας, άλλοτε στήνει ψευτοεπιτροπές κατοίκων που βρωμάνε μισαλλοδοξία, άλλοτε αδιαφορεί για την εξαθλίωση στους προσωρινούς χώρους παραμονής και διέλευσης ή κλείνει τα μάτια για τους θανάτους στα σύνορα. Προέρχεται από κάθε τάξη και κάθε κομμάτι της κοινωνίας. Και επιδιώκει πάντοτε την «εσωτερική εκκαθάριση» από τον κοινό εχθρό και την «εξωτερική επέκταση», είτε με την απροκάλυπτη δολοφονική βία είτε με την συγκαλυμμένη εθνικιστική και μισάνθρωπη κραυγή.

Εμείς τον θάνατο δεν θα τον συνηθίσουμε ποτέ. Δεν θα πάψουμε να βλέπουμε μέσα στον κάθε άνθρωπο, τον κυνηγημένο, τον καταπιεσμένο, τον εξαθλιωμένο, όλη την ανθρωπότητα. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι το κύριο σύνθημα των φασιστών ήταν: «Ζήτω ο θάνατος». Και σήμερα ο θάνατος είναι σε πρώτο πλάνο, τον μεταδίδουν απευθείας οι ίδιοι οι παραγωγοί και έμποροί του.

Μαζί μας είναι κι άλλοι, διασκορπισμένοι στα πλήθη της αδράνειας και της απάθειας, που καταλαβαίνουν τι σημαίνει ξεριζωμός, πείνα, αλληλεγγύη. Που δεν αποδέχονται τον κανόνα του νεοφιλελεύθερου δόγματος: οι ισχυροί να γίνονται ισχυρότεροι, ενώ οι φτωχοί και οι κατατρεγμένοι να πασχίζουν για την επιβίωσή τους. Που αντιμάχονται την εξουσία και τους υπηρέτες της, την εκμετάλλευση και τους ηγεμόνες της. Που στήνουν οδόφραγμα στις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις. Που αυτοοργανώνονται σε αυτόνομα δίκτυα και ομάδες συντονισμού για να μοιραστούν με τους μετανάστες και τις μετανάστριες φαγητό, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης, ανθρωπιά, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ελευθερία, αλληλεγγύη.

Και όσο διαχέεται στη δημόσια σφαίρα η αλληλεγγύη, όσο δυναμώνει η στήριξη προς τους μετανάστες και τις μετανάστριες, από την Βικτώρια μέχρι την Ειδομένη, τόσο περιθωριοποιεί τις ρατσιστικές και φασιστικές επιδιώξεις, διαρρηγνύει την ατομικότητα της «ησυχίας, τάξης και ασφάλειας», σπάει στην πράξη το κέλυφος των ξενοφοβικών συνθημάτων και των μισαλλόδοξων αντιλήψεων και κόβει τη φόρα όχι μόνο των εθνικιστών, των νεοναζιστών και των λοιπών φυραμάτων, αλλά και όσων διαθέτουν την «κοινή λογική» και δελεάζονται από την τρομοκρατία του τύπου «οι ξένοι θα μας πάρουν τις δουλειές», «θα μας μολύνουν με αρρώστιες», «θα αλλοιώσουν τα εθνικά χαρακτηριστικά μας».

Για εμάς η κοινωνική αλληλεγγύη βρίσκεται στον αντίποδα της χριστιανικής ελεημοσύνης, του τηλεοπτικού μελοδράματος και της εμπορεύσιμης συμπόνιας. Εξηγεί και αντιπαλεύει την ανισότητα, τον ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση, την ανελευθερία, τον σοβινισμό. Δε «βοηθάει» απλά τον άλλο, προσπαθεί να ενθαρρύνει μορφές αλληλοβοήθειας. Είναι η δική μας έμπρακτη απάντηση, η δική μας πολιτική δήλωση και πρακτική. Τη διακρίνει ανιδιοτέλεια και συνειδητότητα, υπερβαίνει έναν αυτοαναφορικό μικρόκοσμο και προσπαθεί να κατανοήσει τη θέση του άλλου, να ταρακουνήσει συνειδήσεις, όχι για να «δωρίσει» αφ’ υψηλού τη φιλανθρωπία μιας σακούλας με τρόφιμα και ρούχα, αλλά για να επιχειρήσει να χτίσει τις βάσεις μιας «κοινότητας», την αίσθηση του ανήκειν. Στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεων, στις σχολικές τάξεις, στους χώρους εργασίας, η κοινωνική αυτοοργάνωση και η δημιουργία μιας κοινής καθημερινότητας «ντόπιων» και «μεταναστών» μπορούν να συνθέσουν προτάγματα χειραφέτησης, από το να «πέσουν τα συρματοπλέγματα και τα σύνορα» μέχρι το να «πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας», μπορούν να παράγουν ριζοσπαστικούς τρόπους παρέμβασης και αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Να ρίξουμε σύνορα, φράχτες και τείχη που οδηγούν στο θάνατο

Να κατέβουμε στα λιμάνια, στους δρόμους, στις γειτονιές

Να μοιραστούμε με τους μετανάστες και τις μετανάστριες ανάγκες, αγώνες και ελπίδες

 Αντιφασίστες-αντιφασίστριες από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας

Categories
Αλληλεγγύη Δράσεις Κείμενα Μετανάστες

Ενημέρωση από τη μικροφωνική παρέμβαση αλληλεγγύης στους μετανάστες και ενάντια στην αστυνομοκρατία, στην πλ. Βικτωρίας στις 20/03/2016

Την Κυριακή 20/3/2016 ο Συντονισμός αλληλέγγυων από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας στους μετανάστες και τις μετανάστριες βρεθήκαμε για ακόμη μία φορά στην πλατεία Βικτωρίας, όπου πραγματοποιήθηκε μικροφωνική παρέμβαση αλληλεγγύης στους μετανάστες και τις μετανάστριες και ενάντια στην αστυνομοκρατία (υπό την καθοδήγηση του δημάρχου Αθηναίων και τις εντολές του υπουργείου προ.πο) της πλατείας Βικτωρίας.

Η μικροφωνική παρέμβαση διήρκεσε 2 ώρες, μοιράστηκαν – σχετικά με το θέμα – κείμενα του συντονισμού και της συνέλευσης πλατείας Βικτωρίας, έγινε μοίρασμα ξηράς τροφής και ήρθαμε σε επαφή με μετανάστες και ντόπιους. Μοιραστήκαμε ανησυχίες και προβληματισμούς, ακούσαμε λαϊκίστικες ρατσιστικές φαμφάρες ντυμένες ή όχι με το μανδύα κάποιου φιλάνθρωπου συναισθήματος, απαντήσαμε και σταθήκαμε απέναντι σε αστυνομία και ρατσιστές και δίπλα στους μετανάστες.

Βρεθήκαμε στην πλατεία Βικτωρίας για να υπερασπιστούμε, όχι μόνο το δικαίωμα όλων να διέρχονται και να κάθονται ελεύθερα στους δημόσιους χώρους, χωρίς το face control από κρατικούς μπράβους και αγανακτισμένους κατοίκους και διερχόμενους, άλλα και για να δηλώσουμε ακόμη μία φορά πως παλεύουμε για μια κοινωνία που δε θα διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τη θρησκεία, το φύλο, το χρώμα, την εθνικότητα.

Θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι-ες στους μετανάστες και τις μετανάστριες, γιατί δεν τους βλέπουμε ούτε σαν αριθμούς, ούτε σαν ξένους, ούτε σαν εμπόρευμα. Για να μην τους αφήσουμε ούτε στην πλατεία Βικτωρίας ούτε πουθενά να γίνουν βορά στις ορέξεις κανενός.

Γιατί η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Συντονισμός αλληλέγγυων από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας στους μετανάστες και τις μετανάστριες

sunall-metanastes@espiv.net  /  http://sunall-metanastes.espivblogs.net/

4 3 2 1

Categories
Αλληλεγγύη Δράσεις Κείμενα Μετανάστες

Μικροφωνική παρέμβαση στην πλατεία Βικτωρίας

Κυριακή 20/3/2016 – 12 μμ

Απέναντι στη βαρβαρότητα εντός και εκτός συνόρων,

αλληλεγγύη στους μετανάστες και τις μετανάστριες

«Αυτό που μπορώ να σας πω, είναι ότι πετύχαμε μια πρώτη νίκη. Να κρατάμε την πλατεία Βικτωρίας όπως αρμόζει σε μια κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας. Θα αποκαταστήσουμε την κανονικότητα βαθμιαία, σε συνεργασία και με την αστυνομία και με τις προνοιακές υπηρεσίες του κράτους. Όχι μόνο στην πλατεία Βικτωρίας, που ήδη συμβαίνει αυτό, αλλά και περιμετρικά».

Γ. Καμίνης, δήμαρχος Αθήνας

 

Η Ευρώπη κλείνει τα σύνορα το ένα μετά το άλλο για τους μετανάστες, ιδιαίτερα για τους πιο φτωχούς από αυτούς. Ο θάνατος είναι καθημερινός είτε στα σύνορα είτε στις διαδρομές της εκμετάλλευσης. Ο στρατός της frontex και του ΝΑΤΟ φράσσει τον δρόμο στον «εχθρό». Και στην Αθήνα ο δήμαρχος φράσσει τον δρόμο στον ίδιο «εχθρό» και κλείνει την πλατεία Βικτωρίας. Την μοναδική πλατεία σε μια πόλη με πέντε εκατομμύρια κατοίκους όπου συγκεντρώνονται μαζικά μετανάστες, με τη δικαιολογία ότι «αποκαθιστά την κανονικότητα».

Γι’ αυτόν είναι «κανονικό» μια πλατεία να είναι γεμάτη μπάτσους, κλούβες και ασφαλίτες.  Είναι «κανονικό» να μην υπάρχει ούτε χώρος ούτε ελευθερία για τους μετανάστες και τις μετανάστριες να ξαποστάσουν, να συζητήσουν, να ανταλλάξουν πληροφορίες. Είναι «κανονικό» να εμποδίζονται οι χειρονομίες έμπρακτης αλληλεγγύης και συμπαράστασης. Ο χώρος και η ελευθερία υπάρχουν μόνο για να κυκλοφορεί το χρήμα, το εμπόρευμα, τα κέρδη από τα τραπεζοκαθίσματα, τα ρατσιστικά σχόλια από ορισμένους κατοίκους και καταστηματάρχες και οι ξενόφοβες κραυγές από τα κανάλια.

Για εμάς όμως οι φραγμένες χώρες και πόλεις δεν είναι κανονικές. Οι στρατοί, οι αστυνομίες και οι κάθε είδους δυνάμεις «εκκαθάρισης» δεν είναι κανονικές. Τα συρματοπλέγματα και τα κάγκελα μας προκαλούν οργή. Και δεν πρόκειται να μας εμποδίσουν. Χωρίς να παραβλέπουμε την κατάσταση εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης, μέσα στην οποία οι μετανάστες και οι μετανάστριες καλούνται να τα βγάλουν πέρα, θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στην πλατεία Βικτωρίας. Να μοιραζόμαστε μαζί τους, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας και χωρίς ανταλλάγματα, τρόφιμα, ρούχα, μουσικές, χαμόγελα και παιδικές δραστηριότητες. Στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης και όχι της φιλάνθρωπης υποκρισίας. Γιατί δεν τους βλέπουμε ούτε σαν αριθμούς, ούτε σαν ξένους, ούτε σαν εμπόρευμα. Και δεν θέλουμε να τους αφήσουμε βορά στις ορέξεις κανενός δημάρχου, κανενός ρατσιστή, κανενός εκμεταλλευτή.

 

Να ρίξουμε σύνορα, φράχτες και τείχη που οδηγούν στο θάνατο

Να κατέβουμε στα λιμάνια, στους δρόμους, στις γειτονιές

Να μοιραστούμε με τους μετανάστες και τις μετανάστριες ανάγκες, αγώνες και ελπίδες

Συντονισμός αλληλέγγυων στους μετανάστες και τις μετανάστριες από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας

sunallmetanastes.espivblogs.net

sunallmetanastes@espiv.net

Categories
Αλληλεγγύη Κείμενα

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ ΑΠΑΡΤΜΑΝ

Τι γυρεύει η αλεπού του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών στο παζάρι του real estate;

Οι πρυτανικές αρχές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών απειλούν με εκκένωση την κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν. Και την εκκένωση την ονομάζουν «ανακατασκευή» για να δημιουργήσουν γραφεία καθηγητών αλλά και γραφεία φοιτητικών παρατάξεων (!), με χρήματα από το ΕΣΠΑ και τα ταμεία του πανεπιστημίου. Συνεχίζοντας με επιτυχία τις μπίζνες στον χώρο του real estate και των κοινών προγραμμάτων με μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες, με «δέλεαρ» την απλήρωτη εργασία φοιτητών και πάντοτε στο όνομα της «ανάπτυξης».

Και πράγματι το ΟΠΑ (πρώην ΑΣΟΕΕ) έχει να επιδείξει σημαντική «αναπτυξιακή» δραστηριότητα τα τελευταία χρόνια. Αφού αγόρασε από την «ΟΤΕ Ακίνητα Α.Ε.» οικόπεδο άνω των 5.000 τ.μ. στην Κυψέλη και κατασκεύασε πενταόροφο κτίριο, στη συνέχεια έκλεισε συμφωνία πολλών εκατομμυρίων με τον ίδιο πωλητή και πρόσφατα εκδήλωσε ενδιαφέρον για αγορά και άλλου κτιρίου ανάλογου μεγέθους.

Τώρα ο πρύτανης-εργολάβος Εμμανουήλ Γιακουμάκης αναζητεί ανάδοχο εταιρία για την «ανακατασκευή» της Βανκούβερ Απαρτμάν, προϋπολογισμού  2.826.840 ευρώ. Άργησε. Το κτίριο έχει ήδη «ανακατασκευαστεί» από αναδόχους που προϋπολογίζουν διαφορετικά κτίρια και ζωές και μετρούν στιγμές δημιουργίας, ελευθερίας, αλληλεγγύης και όχι εκατομμύρια.

Στο πλαίσιο αυτό, στην κατάληψη, εκτός από το στεγαστικό εγχείρημα, την θεατρική ομάδα της ΑΣΟΕΕ (που προϋπήρχε της κατάληψης και παραμένει να λειτουργεί μέχρι και σήμερα στο κατειλημμένο χώρο)  και το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι, φιλοξενείται από τον Σεπτέμβριο του 2015 και η δομή σίτισης μεταναστών και μεταναστριών που φτάνουν κατά εκατοντάδες καθημερινά στην πλατεία Βικτωρίας. Συμμετέχοντας έτσι στον «συντονισμό αλληλέγγυων στους μετανάστες και τις μετανάστριες από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας», από κοινού με συλλογικότητες και άτομα που δραστηριοποιούνται χρόνια στην περιοχή, στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τον αντιφασισμό, τον αντιρατσισμό, την ανάπτυξη κοινών αγώνων «ντόπιων» και μεταναστών ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Και τις δραστηριότητες αυτές δεν έχουμε κανένα σκοπό να τις σταματήσουμε. Θα συνεχίσουμε το μαγείρεμα φαγητού, τη συλλογή τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων στο χώρο της κατάληψης. Θα συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε με τους μετανάστες και τις μετανάστριες φαγητά, ροφήματα, γλυκά, ρούχα, μουσικές, χαμόγελα και παιδικές δραστηριότητες. Θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε αλληλέγγυα και αντιφασιστικά αναχώματα απέναντι σε κάθε προσπάθεια δραστηριοποίησης ρατσιστών κατοίκων και καταστηματαρχών της ευρύτερης περιοχής. Θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε έμπρακτα και χειροπιαστά να αποτρέψουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, την εδραίωση της εξαθλίωσης, της ιδιώτευσης και της μετατροπής των πάντων σε εμπόρευμα.

Γιατί αυτοοργανωμένα και συντροφικά μπορούμε να φτιάχνουμε και αγαθά και κτίρια και σχέσεις.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ ΑΠΑΡΤΜΑΝ

Συντονισμός αλληλέγγυων στους μετανάστες και τις μετανάστριες από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας

http://sunall-metanastes.espivblogs.net/

Categories
Αλληλεγγύη Κείμενα Μετανάστες

Απέναντι στη βαρβαρότητα, αλληλεγγύη

Εξουσιαστές, ρατσιστές, εκμεταλλευτές, έμποροι του θανάτου άντε πνιγείτε!

Ήταν ζήτημα χρόνου και μεθόδευσης: από τον εορταστικά στολισμένο σταθμό του Μονάχου που υποδεχόταν το προηγούμενο καλοκαίρι τους πρόσφυγες με το σύνθημα «Καλώς ήρθατε», η «πολιτισμένη» Ευρώπη της ολιγαρχίας, του νεοφιλελευθερισμού, της οικονομικής δικτατορίας και των απο-φασιστικών γραφειοκρατών αποκαλύπτει σταδιακά το πραγματικό της πρόσωπο. Ο μεγαλόστομος «ανθρωπισμός» και η θανατηφόρα υποκρισία της πνίγονται στα καθημερινά ναυάγια στο Αιγαίο, στα λασπόνερα της Μόριας στη Λέσβο, στα παγωμένα αντίσκηνα στις Βρυξέλλες, στους αγκαθωτούς φράχτες των «εσωτερικών» συνόρων που ανοιγοκλείνουν υπό τα κλομπ των μπάτσων, στις παρελάσεις των φασιστών σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, στους βομβαρδισμούς των ευρωπαϊκών «μεγάλων δυνάμεων» σε εμπόλεμες χώρες.

Ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε αποσκοπεί να κρατήσει μακριά από την ευρωπαϊκή ψευδοευδαιμονία τους «παρείσακτους» και να κατασκευάσει βαλκανικά ή κεντροευρωπαϊκά «γκέτο». Διακρίνει κυνηγημένους ανθρώπους σε «επιλέξιμους πρόσφυγες» και «απελάσιμους οικονομικούς μετανάστες», με σαφώς κοινωνικά-ταξικά κριτήρια επαγγελματικής ικανότητας, μορφωτικού επιπέδου και θρησκεύματος. Στρατιωτικοποιεί τα σύνορα στη Μεσόγειο και ενισχύει την χωροφυλακή της Frontex. Εγκλωβίζει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στα κατά τόπους σύνορα. Δημιουργεί «σημεία διαλογής»-προσωρινά στρατόπεδα συγκέντρωσης (hot spots) διωκόμενων από τους πολέμους και τη φτώχεια της Αφρικής και της Ασίας και ανακηρύσσει περιοχές σε «ζώνες τράνζιτ» για τους πρόσφυγες, φυλακές υποχρεωτικής παραμονής δηλαδή. Μ’ ένα λόγο, τελειοποιεί την περίφραξη και την απώθηση από ένα φρούριο που χωράει μόνο όσους κρίνει κατάλληλους προς εκμετάλλευση. Ή μήπως δεν «αντέχει» να τους θρέψει, όταν κάθε Eυρωπαίος πετάει κατά μέσο όρο 250-300 κιλά τρόφιμα το χρόνο; Την ίδια στιγμή που τα δύο ευρώ ημερησίως, με τα οποία επιδοτεί τα βοοειδή, είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των χώρων του «τρίτου» κόσμου. Καπιταλισμός: ένα παρασιτικό σύστημα που συντηρείται και ευημερεί καταστρέφοντας την συλλογική κοινωνική ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε εμπόρευμα και αναζητώντας διαρκώς νέους τρόπους εκμετάλλευσης.

Ένας νεοφιλελεύθερος «αντιρατσισμός» που παζαρεύει ποσοστώσεις ζωής και θανάτου, ένα κοινωνικό και ταξικό ξεσκαρτάρισμα «περισσευούμενων» ανθρώπων: ο ευπρόσδεκτος «μορφωμένος» Σύρος και ο ανεπιθύμητος «ανειδίκευτος» Αφγανός ή Πακιστανός, ο «πολιτισμένος χριστιανός» και ο «επικίνδυνος μουσουλμάνος». Ζωές αβίωτες, στα χέρια μιας πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ευρωπαϊκής ελίτ που έρχεται να «διαχειριστεί» τη βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση που η ίδια δημιουργεί με τους πολέμους που διεξάγει στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία. Με τις πωλήσεις όπλων που διασφαλίζουν τα πετρελαϊκά της συμφέροντα. Με τη στήριξη ολοκληρωτικών καθεστώτων, πολυεθνικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών μαφιών. Με την υποδαύλιση εμφυλίων και καταστροφικών συγκρούσεων. Με την κοστολόγηση -εκτός από τους μισθούς, τις συντάξεις και τα μνημόνια-, της ζωής και του θανάτου κατατρεγμένων ανθρώπων. Με τις προαποφασισμένες δολοφονίες-πνιγμούς στους «υγρούς τάφους» των ευρωπαϊκών θαλασσών και τις μαρτυρικές δοκιμασίες στα παγωμένα βουνά.

Η εύκολη «καταγγελία» της ακροδεξιάς Ουγγαρίας που υψώνει φράχτες και στήνει δικαστήρια σε τροχόσπιτα στα σύνορά της, καταδικάζοντας ανθρώπους που «μπαίνουν παράνομα στη χώρα», και η «δημοκρατική» ρητορική περί «δικαιωμάτων» επιχειρούν να κρύψουν την πραγματικότητα: τη βαρβαρότητα των κρατών που αποφασίζουν ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν, είτε μέσα στις χώρες τους είτε στα σύνορα με την «αναπτυγμένη Δύση», είτε στις διαδρομές της απελπισίας και της εκμετάλλευσης μέσα σε βάρκες, σε φορτηγά, με τα πόδια. Για να βρεθούν τελικά αντιμέτωποι, αν επιβιώσουν, με την ξενοφοβική φρενίτιδα που έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μαζικά με διαδηλώσεις, επιθέσεις και εμπρησμούς εναντίον κέντρων υποδοχής μεταναστών στη Γερμανία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Τσεχία και την ταυτόχρονη άνοδο ακροδεξιών, εθνικιστικών και ισλαμοφοβικών κομμάτων και οργανώσεων.

Υποκρισία, περίφραξη και κοινωνικός δαρβινισμός

Καμία αλλαγή για την διασφάλιση διαδρόμων ελεύθερης διέλευσης και ασφαλούς εισόδου των μεταναστών/τριών στα ευρωπαϊκά σύνορα δεν παρουσιάζει η πολιτική της Ε.Ε, αντιθέτως διαρκώς αναβαθμίζεται η Ευρώπη-φρούριο, ολοένα και περισσότεροι φράχτες υψώνονται στο εσωτερικό της. Η Ελλάδα, λειτουργώντας ως εμπροσθοφυλακή της Ε.Ε, ονομάζει τους διακινητές δουλέμπορους – λες και μεταφέρουν δούλους –, ενώ αφήνει μισάνοιχτα τα θαλάσσια περάσματα, προκαλώντας καθημερινές τραγωδίες και ενισχύοντας επί της ουσίας τα παράνομα κυκλώματα διακίνησης. Επιπλέον, η δημιουργία των hot spots θα πολλαπλασιάσει τον αριθμό των πολύνεκρων ναυαγίων στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, όπως ακριβώς συνέβη και με το τείχος, αφού το ταξίδι προς την Ευρώπη θα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο. Γιατί κανένα μέτρο καταστολής δεν μπορεί να αποτρέψει την προσπάθεια απελπισμένων ανθρώπων να διαφύγουν από τη φρίκη του πολέμου και της φτώχειας.

Οι φράχτες στα σύνορα άλλων χωρών αποδοκιμάζονται αλλά αυτός του Έβρου παραμένει. Τα χαρακτηριστικά της «εμπόλεμης κατάστασης» και της «έκτακτης ανάγκης» διατηρούνται ακέραια, όπου μπορεί η ακροδεξιά ρητορεία να έχει υποχωρήσει προσωρινά, τη θέση της όμως έχει πάρει ένας γενικευμένος λόγος περί «κακόμοιρων προσφύγων» και «παράτυπων μεταναστών», πράγμα που εξυπηρετεί τον διαφαινόμενο ελληνικό και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Η Ελλάδα-στρατόπεδο συγκέντρωσης του πρόσφατου παρελθόντος προβάλλεται τώρα ως «κοιτίδα φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης». Και, ω του θαύματος, μη κυβερνητικές οργανώσεις, παγκόσμιοι ανθρωπιστικοί οργανισμοί και μέσα ενημέρωσης ανακαλύπτουν «ανθρώπους» που μέχρι τώρα ήταν αόρατοι, κυνηγημένοι ή ανεπιθύμητοι «λαθρομετανάστες».

Κυνισμός και υποκρισία. Όταν οι Έλληνες σε ποσοστό 63% απαντούν ότι η χώρα δεν θα πρέπει να δεχτεί μονιμότερη εγκατάσταση προσφύγων στην Ελλάδα. Τους συμπονούμε, αλλά μακριά από εμάς. Μακριά από τη χώρα, μακριά από τις θάλασσες, μακριά από τις πλατείες, μακριά από τις γειτονιές, μακριά από τους δημόσιους χώρους. Ακόμη και μακριά από τα νεκροταφεία μας, που δεν χωράνε τους πεθαμένους, όπως οι πόλεις μας δεν χωράνε τους ζωντανούς. Και μπορεί τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής να έχουν σ’ ένα βαθμό αποσυρθεί από τους δρόμους, τα εκλογικά ποσοστά της όμως έχουν παγιωθεί, ο φασισμός της έχει ριζώσει στην ελληνική κοινωνία. Αυτά τα ποσοστά βέβαια, υπήρχαν πάντα στην Ελλάδα, είτε ενσωματωμένα στη δεξιά παράταξη, είτε διάσπαρτα σε άλλα κόμματα. Παρόλο που ο αρχηγός τους ανέλαβε την «πολιτική ευθύνη» για τις δολοφονίες, δηλώνοντας έτσι ότι το κόμμα του είναι εγκληματική οργάνωση και κλείνοντας το μάτι στους ιδεολόγους ναζιστές, οι ψηφοφόροι δεν πτοήθηκαν. Η δίκη περνάει σχεδόν απαρατήρητη, με προσχηματικές καθυστερήσεις, και η αρχηγική κλίκα κυκλοφορεί ελεύθερη, ενώ στελέχη και συνοδοιπόροι αναδιοργανώνονται προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους και να επανεμφανιστούν με νέο προσωπείο, οι ίδιοι που μέχρι πρότινος δήλωναν: «Δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Τίποτα! Ό,τι κινείται, σφάζεται».

Παράλληλα, οι φίλοι τους ακροδεξιοί οπλισμένοι μασκοφόροι, με στολή ή όχι, ακινητοποιούν, απωθούν ή καταστρέφουν βάρκες μεταναστών στα νησιά (μόνο τους τελευταίους μήνες έχουν καταγραφεί οκτώ ανάλογα περιστατικά) ή απελαύνουν παράνομα μαζικά μετανάστες στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο.

Ο φασισμός ή ο ρατσισμός έχει πολλές εκφράσεις. Υπάρχει στους δρόμους και στο ίντερνετ, κάποιες φορές είναι ηχηρός, άλλες ανείπωτος. Άλλοτε σωπαίνει μπροστά στην πείνα του μετανάστη στην πλατεία Βικτωρίας, άλλοτε στήνει ψευτοεπιτροπές κατοίκων που βρωμάνε μισαλλοδοξία, άλλοτε αδιαφορεί για την εξαθλίωση στους προσωρινούς χώρους παραμονής και διέλευσης ή κλείνει τα μάτια για τους θανάτους στα σύνορα. Προέρχεται από κάθε τάξη και κάθε κομμάτι της κοινωνίας. Και επιδιώκει πάντοτε την «εσωτερική εκκαθάριση» από τον κοινό εχθρό και την «εξωτερική επέκταση», είτε με την απροκάλυπτη δολοφονική βία είτε με την συγκαλυμμένη εθνικιστική και μισάνθρωπη κραυγή.

Εμείς τον θάνατο δεν θα τον συνηθίσουμε ποτέ. Δεν θα πάψουμε να βλέπουμε μέσα στον κάθε άνθρωπο, τον κυνηγημένο, τον καταπιεσμένο, τον εξαθλιωμένο, όλη την ανθρωπότητα. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι το κύριο σύνθημα των φασιστών ήταν: «Ζήτω ο θάνατος». Και σήμερα, ο θάνατος είναι σε πρώτο πλάνο, τον μεταδίδουν απευθείας οι ίδιοι οι παραγωγοί και έμποροί του.

Μαζί μας είναι κι άλλοι, διασκορπισμένοι στα πλήθη της αδράνειας και της απάθειας, που καταλαβαίνουν τι σημαίνει ξεριζωμός, πείνα, αλληλεγγύη. Που δεν αποδέχονται τον κανόνα του νεοφιλελεύθερου δόγματος: οι ισχυροί να γίνονται ισχυρότεροι, ενώ οι φτωχοί και οι κατατρεγμένοι να πασχίζουν για την επιβίωσή τους. Που αντιμάχονται την εξουσία και τους υπηρέτες της, την εκμετάλλευση και τους ηγεμόνες της. Που στήνουν οδόφραγμα στις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις. Που αυτοοργανώνονται σε αυτόνομα δίκτυα και ομάδες συντονισμού για να μοιραστούν με τους μετανάστες και τις μετανάστριες φαγητό, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ελευθερία.

Να ρίξουμε σύνορα, φράχτες και τείχη που οδηγούν στο θάνατο

Να κατέβουμε στα λιμάνια, στους δρόμους, στις γειτονιές

Να μοιραστούμε με τους μετανάστες και τις μετανάστριες ανάγκες και ελπίδες

Αντιφασίστες-αντιφασίστριες από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας

Categories
en/fr/bagla/farsi/urdu/arabi Αλληλεγγύη Κείμενα

Συντονισμός αλληλέγγυων από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας στους μετανάστες και τις μετανάστριες

Από τις αρχές του φθινοπώρου εκατοντάδες μετανάστες και μετανάστριες διέμειναν στην πλατεία Βικτωρίας, για μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα, κάτω από άθλιες συνθήκες.

Με αφορμή αυτή την έκτακτη κατάσταση σχηματίστηκε ένας συντονισμός συλλογικοτήτων και ανθρώπων που δραστηριοποιούνται χρόνια στην περιοχή, στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τον αντιφασισμό, τον αντιρατσισμό και την ανάπτυξη κοινών αγώνων «ντόπιων» και μεταναστών ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Ο συντονισμός αυτός λειτουργεί αυτοοργανωμένα, αντιιεραρχικά, ισότιμα και χωρίς διαχωρισμούς στη συμμετοχή και στη λήψη αποφάσεων, μέσω γενικών συνελεύσεων.

Μέχρι τώρα αποφασίσαμε και οργανώσαμε μαγείρεμα και διανομή φαγητού (πλέον τέσσερις φορές την εβδομάδα), ρουχισμού και ειδών άμεσης ανάγκης στους ανθρώπους που συγκεντρώνονται στην πλατεία Βικτωρίας, ενώ παράλληλα μοιράστηκε έντυπο υλικό από συλλογικότητες του συντονισμού και έγιναν παρεμβάσεις για την απόκρουση φασιστικών και ρατσιστικών εκδηλώσεων.

Για όποιον και όποια θέλει να συμμετέχει και να συνεισφέρει στο εγχείρημα η συνέλευση του συντονισμού πραγματοποιείται κάθε Παρασκευή στην ΑΣΟΕΕ στις 8 μμ.

Συντονισμός αλληλέγγυων από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας στους μετανάστες και τις μετανάστριες

keim

Categories
Αλληλεγγύη Κείμενα Μετανάστες

Eνημερωτικό σημείωμα για την 4η ημέρα της δίκης των βασανιστών του μετανάστη εργάτη Ουαλίντ Τάλεμπ

Η 4η μέρα της δίκης των τεσσάρων βασανιστών του μετανάστη Ουαλίντ Τάλεμπ συνεχίστηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά με την κατάθεση μαρτύρων υπεράσπισης, την απολογία των φασιστοειδών και την πρόταση της εισαγγελέως.

Οι μάρτυρες υπεράσπισης (ένας φίλος του φούρναρη Γιώργου Σγούρδα, ένας προμηθευτής του, δύο εργαζόμενοι και ο εκμισθωτής του φούρνου) προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον βασανιστή ως καλό πολίτη της τοπικής κοινωνίας της Σαλαμίνας, «έντιμο και ντόμπρο άνθρωπο», αλλά και «φιλεύσπλαχνο» εργοδότη που έδωσε δουλειά σε ένα μετανάστη. Επίσης, προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τα βασανιστήρια για τα οποία δήλωσαν άγνοια, ενώ η μία εργαζόμενη έδειξε παντελή αδιαφορία, αφού αν και είδε τους τρεις από τους βασανιστές να παίρνουν τον Ουαλίντ Τάλεμπ από το φούρνο αλυσοδεμένο, αυτή απλά συνέχισε να κοιτάει τη δουλεία της. Η σαπίλα ενός κοινωνικού περίγυρου που σιωπά ή/και υπερασπίζεται τη βαρβαρότητα.

Ο φούρναρης, στην απολογία του, επιχείρησε να απαλλάξει τους άλλους τρεις, και ιδιαίτερα τον γιο του, και να εμφανιστεί ως «τρελαμένος» από την υποτιθέμενη κλοπή. «Τα λεφτά είναι ζεστά», είπε χαρακτηριστικά ο βασανιστής, και υποστήριξε ότι στο παρελθόν τον έχουν κλέψει και διάφοροι άλλοι από το φιλικό και εργασιακό του περιβάλλον. Επιδίωξε να εμφανίσει τον Ουαλίντ ως «δεύτερο γιο» του, μιμούνταν διαρκώς υποτιμητικά τον τρόπο ομιλίας του, ενώ δήλωσε «ξενομανής» και σε καμία περίπτωση ρατσιστής, απόδειξη ότι πήρε στη δουλειά του ένα μετανάστη «σακάτη», όπως είπε. Την ίδια γραμμή ακολούθησε και ο γιος του Σταμάτης, επιμένοντας στη «στενή φιλία» που είχε με τον Ουαλίντ και αρνούμενος τα βασανιστήρια, αυτός «έκανε μόνο ό,τι του έλεγε ο μπαμπάς του». Οι άλλοι δύο βασανιστές, ο Γ. Ζαχαριάδης και ο Φ. Ζότο, αρνήθηκαν επίσης την ενοχή τους και ισχυρίστηκαν ότι απλά ήταν παρόντες.

Η εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή χωρίς καμία επιφύλαξη του φούρναρη Γ. Σγούρδα ως ηθικού και φυσικού αυτουργού για τα κακουργήματα της αρπαγής, της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης και της ληστείας. Το ίδιο εισηγήθηκε και για τους άλλους τρεις βασανιστές. Εξαίρεσε μόνο τον Φ. Ζότο για το αδίκημα της πρώτης ληστείας σε βάρος του Ουαλίντ (αυτής που έγινε μέσα στο φούρνο), πρότεινε όμως την ενοχή του για τη δεύτερη ληστεία, μέσα στο στάβλο, όπου πραγματοποιήθηκαν τα βασανιστήρια. Ζήτησε επίσης να ληφθεί υπόψη και η κατηγορία της «προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας του θύματος», παρόλο που έχει διαγραφεί. Ωστόσο, δεν απέδωσε ρατσιστικό κίνητρο στις πράξεις, με την αιτιολογία ότι της είναι αδιανόητο στην «πατρίδα» της να υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις και συμπεριφορές.

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι έχει συμβεί.  Όχι μόνο δεν αποδείχθηκε καμία κλοπή όπως ισχυρίζεται ο πρώτος των κατηγορουμένων (Σγούρδας) αλλά ο τελευταίος προσπάθησε να παραπλανήσει τις αρχές, απέκρυψε στοιχεία ενώ έθεσε σε μέγιστο κίνδυνο ζωής το θύμα, με συμπεριφορά που καταδεικνύει το μέγεθος του δόλου του» είπε μεταξύ άλλων η εισαγγελέας.

Η απόφαση αναμένεται να ανακοινωθεί την Τρίτη 30 Ιουνίου 2015.

Categories
Αλληλεγγύη Κείμενα Μετανάστες

Επίθεση στο σπίτι του μετανάστη Ουαλίντ Τάλεμπ στη Σαλαμίνα

  Αργά το πρωί του Σαββάτου της 9ης Μάη πραγματοποιήθηκε προκλητική επίθεση με εμφανή, αν όχι ξεκάθαρα, χαρακτηριστικά εκφοβισμού στο σπίτι του μετανάστη εργάτη Ουαλίντ Τάλεμπ και του αδερφού του στην Σαλαμίνα. Στο σπίτι εισέβαλαν δύο άντρες σπάζοντας το τζάμι της πόρτας. Κατέστρεψαν πόρτες, παράθυρα και μέρος της οικοσκευής που υπήρχε στο σπίτι, χωρίς να κλέψουν κάτι. Εκείνη την ώρα στο σπίτι βρισκόταν ένας φίλος των δύο μεταναστών. Όταν οι εισβολείς τον αντιλήφθηκαν, τράπηκαν σε φυγή και έτσι δεν κατάφερε να δει τα πρόσωπά τους. Την επόμενη μέρα, ο αδερφός του Ουαλίντ κατέθεσε μήνυση με μάρτυρα τον φίλο του για διακεκριμένες φθορές και απόπειρα κλοπής, ενώ η Ασφάλεια της Σαλαμίνας και του Πειραιά προχώρησαν στην τυπική διαδικασία (σήμανση, επίδειξη φωτογραφιών κ.λπ).

  Το παραπάνω περιστατικό έρχεται να προστεθεί στις δεκάδες απειλές που δέχονται τα δύο αδέρφια τα τελευταία 2,5 χρόνια από τους βασανιστές του Ουαλίντ, δηλαδή τον πρώην εργοδότη του Γ. Σγούρδα, τον γιο του Σταμάτη, τον Γ. Ζαχαριάδη και τον Φ. Ζότο. Οι βασανιστές του Ουαλίντ έχουν προσπαθήσει συστηματικά να τους τρομοκρατήσουν, ενώ τους έχουν απειλήσει επανειλημμένα ώστε να μην εμφανιστούν στα δικαστήρια.

  Η κρατική, θεσμική και μιντιακή αντιμεταναστευτική πολιτική και πρακτική (με μικρότερο ή μεγαλύτερο αυταρχικό πρόσημο ανά κυβέρνηση) που ακολουθείται εδώ και δεκαετίες, εναρμονισμένη με τις παγκόσμιες επιταγές για την αντιμετώπιση των μεταναστών και των προσφύγων, απενοχοποίησε το φασισμό στην κοινωνία και έχει δώσει χώρο στους φασίστες να δρουν ανενόχλητοι και σε ορισμένες περιπτώσεις να επιχειρούν να μετατρέψουν σε καθεστώς την τρομοκράτηση και τον εκφοβισμό.

  Το τμήμα εκείνο της κοινωνίας που δείχνει ακόμη ανοχή απέναντι στα φασιστικά αποβράσματα θα πρέπει να γνωρίζει πως έχει πάρει θέση όσον αφορά τον θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό και εκφασισμό, πως είναι συνένοχο για τους δεκάδες θανάτους, βασανισμούς, προπηλακισμούς, ξυλοδαρμούς μεταναστών/τριών.

  Κανένας μετανάστης μόνος, καμία μετανάστρια μόνη

  Κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη

 

 Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον μετανάστη εργάτη Ουαλίντ Τάλεμπ

 Τετάρτη 27/5/2015 – 09.00 – Δικαστήρια Πειραιά

    Αντιφασίστες-αντιφασίστριες από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας

Categories
arabi english french Αλληλεγγύη Αφίσες Κείμενα Μετανάστες

Αλληλεγγύη στο μετανάστη εργάτη Ουαλίντ Τάλεμπ που βασανίστηκε από το αφεντικό του στη Σαλαμίνα το 2012

keimeno oualid ell

keimeno oualid fr keimeno oualid en

keimeno oualid arab

Categories
Κείμενα

Ο φασισμός χτυπάει από πολλές πλευρές. Nα τον τσακίζουμε και σήμερα και αύριο και πάντα.

«Και βλέπετε σήμερα τι συμβαίνει στην Ευρώπη; […] Σήμερα στο Παρίσι είχαμε μακελειό με τουλάχιστον 12 νεκρούς. Και εδώ κάποιοι προσκαλούν κι άλλους λαθρομετανάστες και μοιράζουν από τώρα ιθαγένειες…». H δήλωση ανήκει στον έλληνα πρώην πρωθυπουργό και έγινε την ίδια μέρα που δώδεκα μέλη του γαλλικού περιοδικού «Σαρλί Εμπντό» δολοφονήθηκαν από τζιχαντιστές στο Παρίσι. Πατώντας πάνω στα πτώματα για να δικαιολογήσει τους φράχτες, τις ελληνικές λαμπεντούζες, τα βασανιστήρια, τις νάρκες, την Frontex, τον ρατσισμό και το μίσος κατά των μεταναστών. Πλειοδοτώντας σε ακροδεξιό μισανθρωπισμό, εξισώνοντας τον πρόσφυγα με τον δολοφόνο, τον μετανάστη με τον τρομοκράτη. Ταυτίζοντας το τείχος του θανάτου στον Έβρο (όπου λίγες μέρες πριν είχε πεθάνει από το κρύο ένας πρόσφυγας κρατώντας αγκαλιά την κόρη του) με την «προστασία του έθνους». Εκφράζοντας ένα μέρος της κοινωνίας που βλέπει τον «εχθρό» στον μετανάστη και όχι εκεί που πραγματικά βρίσκεται, στον εξουσιαστή. Ένα άλλο μέρος, «ανυποψίαστο» και αδιάφορο, «ανακάλυψε» ξαφνικά τον «αντιφασισμό», όταν τον Σεπτέμβριο του 2013 ο Παύλος Φύσσας έβαλε τη ζωή του ανάχωμα στην εξάπλωση των ναζιστικών συμμοριών, αναγκάζοντας την εξουσία να «διαχειριστεί» το φαινόμενο που η ίδια έθρεφε και ενίσχυε όσο οι νεκροί ονομάζονταν Σαχτζάτ, Μπαμπακάρ, Μοχάμεντ. Γιατί «αξιομνημόνευτος» νεκρός είναι ο «δυτικός, πολιτισμένος» νεκρός. Όλοι οι υπόλοιποι είναι άψυχοι μελαψοί αριθμοί στα γεωστρατηγικά σχέδια των αγορών, των κρατών και των κοινωνιών του «αναπτυγμένου κόσμου». Και μπορεί η ηγεσία της χρυσής αυγής να συνελήφθη, ο φασισμός όμως κυκλοφορεί ελεύθερος και συνιστά πλέον ένα σταθερό κοινοβουλευτικό πόλο, όπως έδειξαν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

Υποκρισία και βαρβαρότητα. «Χριστιανοφασίστες» εναντίον «ισλαμοφασιστών» και το αντίθετο. Πού ήταν όμως όλοι αυτοί οι «καλοί» και «φιλελεύθεροι» άνθρωποι της εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής και μιντιακής εξουσίας και της κοινωνίας όλο το προηγούμενο διάστημα; Τι έκαναν και τι κάνουν στη γαλλία όταν η πλειονότητα των γάλλων μουσουλμάνων πολιτών και των μεταναστών που κατοικούν στα υποβαθμισμένα προάστια με την τεράστια ανεργία, τα κοινωνικά αδιέξοδα και την εγκατάλειψη βρίσκονται στο στόχαστρο της ακροδεξιάς ισλαμοφοβίας και του ρατσισμού, που διογκώνονται παράλληλα με τον αντισημιτισμό και τη μισαλλοδοξία; Τι έκαναν στην ελλάδα όταν εργάτες μετανάστες στη Μανωλάδα διεκδίκησαν τα ψίχουλα της αμοιβής τους για να τους απαντήσουν με σφαίρες οι φραουλοτσιφλικάδες δολοφόνοι; Τι έκαναν όταν στις γειτονιές της Αθήνας μετανάστες και μετανάστριες αντιμετώπιζαν τα πογκρόμ και τα μαχαίρια των ταγμάτων εφόδου της χρυσής αυγής, από κοινού με τις «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις των μπάτσων, την καχυποψία και την περιθωριοποίηση από τους «φιλήσυχους νοικοκυραίους», τον πανικό που έντεχνα έσπερναν και σπέρνουν όλα αυτά τα χρόνια τα κυρίαρχα μμε παρουσιάζοντας τους μετανάστες ως «δημόσιο κίνδυνο», «απειλή για τη δημόσια υγεία και τη νομιμότητα»; Τι κάνουν όταν μετανάστες εξεγείρονται στα αβίωτα στρατόπεδα εγκλεισμού; Όταν πνίγονται κάθε εβδομάδα στο Αιγαίο;

Από το 2009, στο πλαίσιο της αντιεξεγερτικής πολιτικής και της διαρκούς κατάστασης έκτακτης ανάγκης, ο αντιμεταναστευτικός λόγος και η αυταρχική πρακτική κυρίευσαν τις κρατικές δομές, η κυβέρνηση απέκτησε κοινή ατζέντα με τη νεοναζιστική χ.α., ο φασισμός απενοχοποιήθηκε και καλλιεργήθηκε σαν τρόπος σκέψης και επίλυσης των κοινωνικών ζητημάτων, ένα διαρκώς αναβαθμιζόμενο κατασταλτικό σχέδιο εφαρμόστηκε σε ευρεία κοινωνική κλίμακα, με τους μπάτσους να αποτελούν σαρωτική φιγούρα στους δρόμους και τις πλατείες, τα σχολεία και τις σχολές, τους εργασιακούς και τους πολιτικούς χώρους. Και η σούπα χάλασε με τη δολοφονία ενός «έλληνα», όταν ο επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός, αντί να μεταλλάσσεται σε μια «σοβαρή» χ.α., όπως ανέμενε το κυρίαρχο φασίζων σύστημα, έμοιαζε να αυτονομείται «επικίνδυνα». Έτσι το κράτος, ως εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας, αποφάσισε να ανακτήσει τον έλεγχο με τα «νόμιμα» όργανά του, μεταξύ αυτών τους μπάτσους, στους οποίους ο ένας στους δύο συνεχίζει να ψηφίζει τους ναζί.

Εδώ και δεκαετίες όμως ακούγαμε για «λαθρομετανάστες» που μας παίρνουν τις δουλειές, για νεκρούς εργάτες στα μπετά των ολυμπιακών αγώνων, για τα κέντρα των πόλεων που πρέπει να «ανακαταλάβουμε», για φοιτητές-«κουκουλοφόρους» και πανεπιστήμια-«κέντρα ανομίας», για πολιτικές καταλήψεις-«εστίες εγκληματικών πράξεων», για απεργούς που «υπονομεύουν τη χώρα» με τις απεργίες τους, για ομοφυλόφιλους, λεσβίες και διεμφυλικά άτομα που «πλήττουν τα χρηστά ήθη». Και μέχρι πρόσφατα, οι κυβερνήσεις περίμεναν τον «εκπολιτισμό» των μαχαιροβγαλτών της χ.α., τους οποίους ενθάρρυναν, χρησιμοποιούσαν ή συντόνιζαν, ανάλογα με την περίπτωση. Επιπλέον, με τη βίαιη φτωχοποίηση του πληθυσμού και τη γενικευμένη κρίση έδωσαν ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στη δημιουργία μιας «μεγάλης χωματερής»: από το «δε χωράνε άλλοι ξένοι», περάσαμε στο «να τους κάνουμε τη ζωή ανυπόφορη μπας και φύγουν», από τα κηρύγματα για περιοχές-άβατο για την κρατική καταστολή, περάσαμε στα βασανιστήρια αντιφασιστών στα κελιά της γαδα, τις απαγωγές αγωνιζόμενων κατοίκων στην Ιερισσό, τις ομοφοβικές επιθέσεις και τις φυλακές ύψιστης ασφάλειας, από τη δολοφονική επίθεση στην Κούνεβα, φτάσαμε στα μαζικά εργασιακά κολαστήρια μεταναστών στην ελληνική ύπαιθρο, τις στρατιωτικού τύπου αστυνομικές επιχειρήσεις με τα αρχαιόπληκτα γελοία ονόματα (Ξένιος Δίας, Θησέας, Θέτις) που «συλλέγουν» κατά χιλιάδες «ανεπιθύμητους» ανθρώπους, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις ανθρώπινες εκατόμβες στα θαλάσσια σύνορα. Οι «άλλοι» -οι φτωχοί, οι άστεγοι, οι άνεργες, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι εκδιδόμενες γυναίκες, οι μοναχικές μητέρες, οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες, τα πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, οι ανασφάλιστοι-, όσοι και όσες «απειλούν» τη διάσωση των κυρίαρχων ελίτ είναι παρείσακτοι/άχρηστοι/περιττοί που «βρωμίζουν» τους δημόσιους χώρους. Η κοινωνία σύρθηκε σ’ έναν πόλεμο πάντων εναντίον πάντων. Πολύ περισσότερο εναντίον όσων δεν συντάσσονται  με την πλευρά της κυριαρχίας, όσων αντιπαλεύουν την ξενοφοβία, την υποταγή, την εξατομίκευση. Όσων δεν ασχολούνται μόνο με το τομάρι και το πορτοφόλι τους. Όσων υπερασπίζονται τη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Για την καπιταλιστική τάξη μία είναι η επιδίωξη διαχρονικά: να διατηρήσει την κυριαρχία της, να επεκτείνει τον έλεγχο πάνω σε όλους τους τομείς της ζωής, να χειραγωγήσει και να αφομοιώσει κάθε ρωγμή αντίστασης, να εξασφαλίσει την «κοινωνική σταθερότητα» υποτάσσοντας το σύνολο της εκμεταλλευόμενης τάξης, με άλλα λόγια να επιβάλει ένα σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Και για το σκοπό αυτό όλα τα μέσα είναι θεμιτά: από τον τρόμο και τη βία ως θέαμα στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, με τις εικόνες των φουσκωτών-μπράβων-τραμπούκων σε ρόλο πρωταγωνιστή της κρίσης, μέχρι τους οργανικούς διανοούμενους που σπρώχνονται στους διαδρόμους και τις οθόνες κάθε εξουσίας, δεξιάς ή αριστερής.

Κάθε φορά που στην ιστορία της ανθρωπότητας οξύνεται η αβεβαιότητα και η έλλειψη προοπτικής, η πλειονότητα των ανθρώπων αναζητάει συνήθως ένα νέο «βασιλιά». Σήμερα που οι αγορές, τα χρηματιστήρια και οι πολυεθνικές μαφίες καθορίζουν ποιοι θα επιβιώσουν και ποιοι θα πεθάνουν σε παγκόσμια κλίμακα, ο βασιλιάς, ο μεσσίας, ο κομματικός μεσάζοντας, ο καθοδηγητής, ο σωτήρας, άλλοτε παίρνει τη μορφή της «εθνικής ομοψυχίας» έναντι ενός κατασκευασμένου εσωτερικού ή εξωτερικού εχθρού, άλλοτε ντύνεται «σταυροφόρος» κατά του «απολίτιστου» μουσουλμανο-αραβικού κόσμου, πάντοτε όμως βασίζεται στο φόβο, την ανασφάλεια, την παραίτηση, την αυτοκαταστροφή, την εθελούσια δουλεία. Η λύση ωστόσο δεν έρχεται από τους «ειδικούς», τους αρχηγούς, τα αφεντικά και τους τοποτηρητές τους, αλλά από την κοινωνία που γίνεται φορέας και διαμορφωτής της ιστορίας της. Και εμείς είμαστε συνειδητά στους από κάτω της κοινωνίας, προσπαθούμε να χτίσουμε εκεί όπου οι από πάνω καταστρέφουν.

Έχουμε αποφασίσει να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες τις τύχες μας, να οικοδομήσουμε έναν κόσμο απαλλαγμένο από την καπιταλιστική τυραννία και την κρατική λεηλασία. Με την πεποίθηση ότι δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από τις κάθε λογής εξουσίες, τα κράτη, τα πολιτικά κόμματα και τα εκλογικά ημερολόγια. Ακόμη κι αν μέσα από τις κάλπες η ακροδεξιά διακυβέρνηση αντικαταστάθηκε από μια αριστερή που υπόσχεται μια πιό ανθρώπινη και «φιλολαϊκή» διαχείριση της ζωής μας, για εμάς σταθερό ζητούμενο είναι η όποια βελτίωση ή αλλαγή να αποτελεί αποτέλεσμα της δικής μας αυτενέργειας. Αρνούμαστε να εμπιστευτούμε τη ζωή μας σε επαγγελματίες πολιτικούς της εξουσίας. Με τη συνείδηση ότι όσο ελπίζουμε σε ένα καλύτερο κράτος θα συνεχίσουμε να είμαστε ανθρώπινο δυναμικό προς καταπίεση και εκμετάλλευση. Με τον αγώνα μας για την ολοσχερή εξαφάνιση της καπιταλιστικής επιβολής.

Με την υπενθύμιση ότι η εξουσία δεν είναι ένα υλικό αγαθό που φυλάσσεται σ’ ένα θησαυροφυλάκιο, ούτε ένα ανάκτορο που θα καταλάβουμε με τις ψήφους ή τα όπλα, αλλά μια κοινωνική σχέση σε διαρκή δυναμική εξέλιξη. Και για εμάς ζητούμενο είναι να αλλάξουμε ριζικά αυτή την κοινωνική σχέση, να εξουδετερώσουμε τη λογική της. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν τελικές μάχες, οριστικοί νικητές και ηττημένοι. Ότι το μονοπάτι είναι μακρύ και δύσβατο, άλλες φορές αθόρυβο και άλλες εκκωφαντικό, ότι ο τρόπος δεν είναι ένας, μοναδικός και αμετάκλητος, ότι οι ερωτήσεις, οι αμφιβολίες και οι επανεκτιμήσεις είναι ασταμάτητες. Μέσα από την ανταλλαγή ιδεών και τη λήψη αποφάσεων σε μια δημόσια αγορά, τη συνέλευση. Έχοντας ως ορίζοντα την πραγματική ζωή και την ελευθερία, όχι την εξαθλιωμένη επιβίωση. Και η αξιοπρεπής οργή μας χρόνια τώρα γίνεται επιθετική πολιτική ανυπακοή, ανατρεπτική δύναμη, κοινωνικό κίνημα, κοινότητα, συλλογικότητα, ομάδα, παρέα στις αντιεξουσιαστικές καταλήψεις, στα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, στα ανακτημένα δημόσια εδάφη, στις εμβρυακές μορφές μιας αυτόνομης οργάνωσης της υγείας, της αντιιεραρχικής εκπαίδευσης, της δημιουργικής εργασίας, της μη εμπορευματικής επικοινωνίας, της χαριστικότητας αγαθών και δεξιοτήτων. Μια μικρή απτή απόδειξη ότι η ουτοπία γίνεται πραγματικότητα όταν οι απελευθερωτικές εμπειρίες πολλαπλασιάζονται, όταν ο «ιός» της συντροφικότητας και της ελευθερίας εξαπλώνεται, όταν διαβρώνονται αργά αλλά σταθερά τα τείχη της παραγωγής καταναγκασμών και θανάτων, ακαριαίων ή σταδιακών.

Και ο αντιφασιστικός αγώνας μας είναι μέρος ενός συνολικού αυτοοργανωμένου καθημερινού αγώνα που στοχεύει στην ενδυνάμωση της αλληλεγγύης, τη διασύνδεση και το ρίζωμα των κοινωνικών αντιστάσεων ενάντια στην εκμετάλλευση, τη λεηλασία, την καταπίεση και την περιφρόνηση, ενάντια στην ηγεμονία της εξουσίας και τη δικτατορία του χρήματος, για τη δημιουργία νέων εξισωτικών κοινωνικών σχέσεων, για την ακύρωση των ψευδών διαχωρισμών της καταγωγής, του χρώματος, της θρησκείας, του φύλου, της πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, των «διευθυνόμενων» και των «διευθυνόντων». Και αυτή η διαδικασία δεν έχει «τέλος».

Αντιφασίστες-αντιφασίστριες από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας